var isem yok var olur

kendi düşüncelerini dışardan izleyebildiği bir anda,
kendisinin aslında deli olduğuna karar kıldı.
tüm hayatla olan ilişkisi,
sadece adapte olmuşçasına yaptığı rollerden ibaretti.
zaman zaman rolden çıkıyordu,
o zaman hayatındakiler şaşırıyorlardı,
bu kim diye bana bakan da kim diyorlardı.

sonra bir rüzgar esti,
iletişim kuramadığı hava tanecikleri
onda bir his bıraktı
hava sıcak
rüzgar soğuktu,
iceridekini bir anlığına başka bir yerdeymiş gibi hissettirdi
huzur,
böyle bir şeydi,
ya da var ile yok olmak aynı andaymışçasına
vardı böyle anları,
bazen de dışarısı yok anları olurdu,
o anlarda sanki başkaları için yokmuş gibi de var oluyordu.
iki insanın birbirini hiç bilmemesi gibi, ulaşılmaz olması gibi...